در اوایل سال 1738، دانشمند سوئیسی، دانیل برنولی، از روش فشار دیفرانسیل-بر اساس اولین معادله برنولی- برای اندازهگیری جریان آب استفاده کرد. بعدها، GB Venturi ایتالیایی استفاده از لوله ونتوری را برای اندازهگیری جریان بررسی کرد و یافتههای خود را در سال 1791 منتشر کرد.
در سال 1886، کلمنس هرشل آمریکایی، اصل لوله ونتوری را برای ایجاد یک دستگاه عملی برای اندازه گیری جریان آب به کار برد.
از اوایل تا اواسط قرن بیستم، اصول اندازه گیری ثابت به تدریج به بلوغ رسید. محققان دیگر تفکر خود را به روشهای موجود محدود نکردند، بلکه در عوض راههای جدید اکتشاف را آغاز کردند.
در دهه 1930، روش هایی برای اندازه گیری سرعت جریان مایعات و گازها با استفاده از امواج صوتی شروع به ظهور کردند. با این حال، پیش از جنگ جهانی دوم، پیشرفت چندانی در این زمینه حاصل نشد. در سال 1955 بود که فلومتر Maxson-که از روش گردش صوتی استفاده میکرد-به منظور اندازهگیری جریان سوخت هوانوردی معرفی شد.
از دهه 1960 به بعد، ابزار اندازهگیری جریان شروع به تکامل به سمت دقت بیشتر و کوچکسازی کرد.
با پیشرفت سریع فناوری مدارهای مجتمع، فلومترهای اولتراسونیک که فناوری حلقه قفل فاز- را در خود جای داده است، مورد استقبال گسترده قرار گرفت. علاوه بر این، کاربرد گسترده ریز کامپیوترها به طور قابل توجهی قابلیت های اندازه گیری جریان را افزایش داد. به عنوان مثال، ادغام ریز رایانه ها در سرعت سنج های داپلر لیزری، پردازش سیگنال های پیچیده تری را امکان پذیر کرد.